zondag 7 augustus 2011

Oost, west, ...

Na Beppu gingen we in één klap meer dan 1000 km terug in noordoostelijke richting, terug naar onze "home town" Tokyo. Hier verbleven we nog één dagje om de volgende dag via Moskou naar Schiphol te vliegen. De avond dat we in Tokyo aankwamen, gingen we uit eten bij een lopende band sushi restaurant. Het principe is: je mag pakken van de band als je iets wil hebben, maar je kunt ook specifieke dingen bestellen. Een bepaalde kleur bordje staat voor een bepaalde prijs, en je blijft je bordjes stapelen. Aan het eind worden je bordjes geteld en reken je af.
Ik heb onder andere slak, inktvis en zee-egel uitgeprobeerd. Het was geinig om mee te maken en ook nog eens lekker; ik had het dan ook zeker niet willen missen.


De laatste dag in Tokyo trok iedereen een beetje zijn eigen plan. Ik ben nog een beetje wezen rondreizen met de metro en heb ook nog wat rondgewandeld in Tokyo. Sowieso wilde ik op de laatste dag nog even langs het Park Hyatt Hotel lopen, bekend van de film Lost in Translation. Het hotel bleek vlakbij het hoge overheidsgebouw te staan waar we in de eerste week van onze reis al eens van het uitzicht hadden genoten over de stad.


Vervolgens kwam ik op mijn weg terug naar het metrostation nog langs een grote elektronicawinkel. De winkel had een stuk of 8 verdiepingen, waarbij op elke verdieping talloze medewerkers rondliepen en je begroeten. Het was om gek van te worden, er liepen meer medewerkers dan klanten rond in de winkel en echt overal waar je langsliep vroegen ze of ze je konden helpen. Het toppunt was nog wel dat er aan het einde van een roltrap 3 Japanners stonden die heel druk een grote tv stonden aan te prijzen, het kwam op mij echt over als iets van 'Kopen, kopen, kopen!'. Ik was deze drukte niet meer gewend na de rust van Hiroshima, Nagasaki en Beppu. Gelukkig kon een elektrische massagestoel in de winkel soelaas bieden, hier heb ik een kwartier lang een best hardhandige massage gehad. Een kwartier lang geen Japans gebrabbel aan mijn hoofd was al een luxe op zichzelf.

Ik besloot om terug te gaan naar het hostel om plannen te maken voor de rest van de middag en avond. In de buurt van het hostel vond ik nog een "Mos Burger", wat ik toch ook een keer uitgeprobeerd wilde hebben in Japan. Al met al was het best prima, maar niet echt bijzonder.  Terug bij het hostel, was ik de enige van de groep die al terugwas, waarop ik besloot om mijn eigen plan te trekken voor de rest van de avond. Ik wilde eigenlijk toch wel het Park Hyatt Hotel van binnen zien, maar een bezoek kan best een duur grapje worden dus ik besloot het wel even goed uit te zoeken van te voren. Het bleek dat je na 8 uur 's avonds een cover charge van 2200 yen (20 euro) moest betalen, vanwege het optreden van een live jazz band. De truc is dus om te zorgen dat je voor die tijd al hebt afgerekend. Ik wist dat ik voor de reis naar het vliegveld nog zo'n 1200 yen nodig zou hebben, en ik had me voorgenomen om geen Japans geld meer te pinnen. Ik had nog zo'n 2500 yen. Ook had ik mijn one-day metro ticket, dus kon ik er gratis naartoe reizen. Enkel het drankje in het hotel zou nog wat kosten, van internet wist ik dat dit ergens rond de 1000 yen zou liggen. Ik trok wat nettere kleding aan en vervolgde mijn weg naar het Park Hyatt Hotel. Ik wist inmiddels uit mijn hoofd al precies hoe ik het beste kon reizen, dus dat was verder geen probleem. In de metro kwam ik de Nederlander tegen die we de dag ervoor in het hostel al hadden gesproken. Hij was op weg naar het vliegveld. Hij vertelde me dat Bob net terug was gekomen in het hostel. Later zou ook blijken dat Steven, Lucas en Robert op dat moment al vlakbij het hostel waren; Steven had mij nog zien rondlopen met mijn stropdas, aan de andere kant van de brug bij het hostel in de buurt.

Enfin, ik kwam aan bij het Park Hyatt Hotel. Het was inmiddels al iets na 18.40, wat betekent dat ik nog ruim een uur de tijd had voordat de cover charge in zou gaan. Ik stapte vol spanning de hoofdentree van het hotel in. Daar werd ik al meteen netjes in het Engels begroet en ik vervolgde mijn weg door de lobby van het hotel. Het zag er allemaal behoorlijk chique en gelikt uit.


Bij de balie informeerde ik naar de New York Bar, dat is bar op de bovenste verdieping van het hotel die ook te zien was in Lost in Translation. Mij werd gezegd dat ik naar de 41e verdieping moest gaan met de lift en vervolgens een andere lift moest hebben naar de bovenste verdieping. Toen ik uit de eerste lift kwam, kwam ik uit bij een lounge.


Ik bevond mij nu in op de bovenste verdieping van de eerste toren, voor de New York Bar moest ik nu een stuk door het hotel heen lopen, naar de achterste toren. Eigenlijk zie je vooral van buiten dat het hotel bestaat uit drie torens van verschillende hoogte, binnen zijn ze zodanig met elkaar verbonden dat je dit eigenlijk niet doorhebt.  Ik moest wat gangen door naar de lift, en ik kwam langs schilderijen, boekenkasten en een verlaten restaurant. Alles was sfeervol verlicht, wat helaas een beetje teniet is gedaan op onderstaande foto's aangezien ik deze foto's met flits heb genomen.

 
 
 

Uiteindelijk kwam ik uit bij de lift, waarmee ik op de 52e verdieping belandde. Hier werd mij in netjes in het Engels gevraagd of ik kwam dineren of enkel een drankje kwam doen en of ik in het hotel verblijf. Ook werd ik geattendeerd op de cover charge die na 20.00 ingaat.

In de bar zelf werd netjes mijn stoel aangeschoven en kreeg ik de kaart aangereikt. Gelukkig wist ik van te voren al wat voor prijzen ik kon verwachten, want anders is het toch wel even schrikken. En na even zoeken tussen alle 5-tallige bedragen vond ik inderdaad de relatief goedkope bieren. Ook stond te lezen dat een service rate van 10% op alle bedragen wordt toegepast.


Ik besloot voor een draft beer te gaan, en al snel arriveerden een schaaltje met nootjes en een glas bier.


Nu was het een kwestie van rustig aan doen met mijn biertje en genieten van het uitzicht over Tokyo. Helaas zat ik niet direct aan het raam, maar zelfs vanuit mijn positie was het uitzicht adembenemend. Je kon zien hoe de duisternis langzaamaan over Tokyo viel en hoe steeds meer lichtjes aangingen in de stad.


De ruimte bestaat uit een bar, een langwerpige tafel met krukken, bankjes en stoelen met tafeltjes en een vleugelpiano. Het was kleiner dan ik had verwacht, maar wel gaaf om te zien.

Je kon vrij makkelijk onderscheiden wie de hotelgasten waren en wie de 'gewone' toeristen, de toeristen waren duidelijk meer casual gekleed. Er kwamen steeds meer gasten en op een gegeven moment kwam er ook een muzikant die zijn contrabas alvast klaarzette. Ik hoopte stiekem nog dat ik wat jazz mee zou kunnen pikken vóór 20.00, maar het leek er toch op dat de muziek pas zou beginnen na het ingaan van de cover charge. Het werd steeds donkerder buiten, en beetje bij beetje ging mijn bier ook op.

 
 

Om 19.45 vroeg ik om de rekening. Het is toch even afwachten wat de schade bedraagt, maar op de rekening verscheen inderdaad het bedrag van 1210 yen, een kleine 11 euro. Dit is inderdaad 1100 yen met nog een service rate van 10% erbovenop. Dit betekende dat ik nog genoeg geld zou hebben voor het treinkaartje de volgende dag.

Achteraf vond ik het de 11 euro meer dan waard: Lost in Translation blijft een van mijn favoriete films en ik wilde deze locatie dan ook zeker niet gemist hebben. Ook was het gewoon leuk om even rondgeneusd te hebben in dit best chique hotel en de nacht te zien vallen over Tokyo. Een volgende keer zou ik misschien ook nog voor de live muziek gaan, maar in dit geval had ik het geld niet en wilde ik het bovendien niet al te laat maken aangezien we de volgende dag al om 6.00 op zouden staan.

 Daarentegen, als ik later groot en rijk ben, dan weet ik het wel...

Slotwoord

Hiermee komt deze blog over Japan ten einde. We hebben een mooie tijd achter de rug in Japan. Veel mooie indrukken opgedaan en ervan genoten. Japan is een mooi en fascinerend land en zeker een toplocatie als eerste vakantiebestemming voor mij buiten Europa. Al met al is het een hele ervaring geweest.

Voorzover mijn blog, maar niet voordat we hebben gekeken naar:
  • Mijn huidige gewicht: pakweg 71 kilo.  (was 75)
  • Mijn huidige lengte: pakweg 1.93 m. (was 1.93)
  • Gewicht van mijn handbagage: pakweg 4 kilo. (was 4)
  • Gewicht van mijn backpack: pakweg 9 kilo. (was 7)
  • Huidige kleur van mijn ogen: groen. (was iets blauwer en grijzer)
  • Aantal ogen: 2.
Gewicht - Ik ben dus iets afgevallen in Japan. Over het algemeen zijn Japanse maaltijden wat kleiner dan in Nederland, dus dat is niet zo gek. Aan de andere kant hadden we bij de terugreis drie keer een behoorlijke warme maaltijd.

Lengte - Ik ben niet gegroeid of gekrompen, maar ik heb wel kunnen merken hoe lang ik ben. Veel dingen zijn in Japan duidelijk op een kleinere gemiddelde lengte afgestemd, en terecht: ik stak boven alle Japanners uit.

Gewicht van de bagage - Ik heb voor de terugreis een deel van mijn handbagage overgeheveld naar de backpack. Bovendien heb ik nog wat souvenirs gekocht en zal er vast nog wat zweet zijn opgenomen door de kleding die ik nog niet heb gewassen. Daarnaast heb ik een paraplu meegenomen als handbagage. Ik heb hem nooit gebruikt sinds ik hem had gekocht na de periode van regen in Tokyo, en het is tegen mijn principes om iets weg te gooien wat nog niet is gebruikt.

Kleur ogen - Ik heb het idee dat mijn ogen iets groener zijn geworden in Japan, misschien door de grote hoeveelheid zonlicht die we daar hebben gezien. Of misschien lijkt het alleen maar zo, dat kan natuurlijk ook.

Aantal ogen - Die was misschien een beetje flauw. Maar zoals we ook van Japanners gehoord hebben zijn er dit jaar minder toeristen naar Japan gekomen omdat mensen bang zijn na alle berichten over de radioactieve straling bij Fukushima. Onterecht natuurlijk. Die negatieve beeldvorming is juist iets wat Japan nu net niet kan gebruiken. We hebben nauwelijks last gehad van de gevolgen van de tsunami, het enige wat je merkt is dat ze proberen energie te besparen vanwege de ramp.

Hiermee komt mijn blog over Japan definitief ten einde. Bedankt voor het lezen van mijn blog, en tot een volgende keer!

donderdag 4 augustus 2011

Onsen: onzin of onwijs gaaf?

Vol verwachting vervolgenden we onze reis tot in Beppu na Nagasaki. Beppu staat namelijk bekend om zijn onsen, de natuurlijk warm-(lees: heet)-waterbaden van natuurlijke bronnen. Bij aankomst gingen we dan ook al vrij snel naar een onsen bij ons hostel in de buurt, die toch in een ietwat aparte buurt gesitueerd lag - laat ik het er maar op houden dat ze de buurt verlichten met wat rode sfeerverlichting.
Het bad bleek echt superheet te zijn, zo`n 43 graden. Het was dan ook niet heel lang uit te houden en daarom was tussendoor afspoelen met wat kouder water best noodzakelijk. Toen we in goed-Nederlands zeiden dat het heet was, moest een andere onsen-bezoeker grinniken. Later bleek dat hij inderdaad ook uit Nederland kwam.

Maar dit was een onsen in een gebouw in de stad, voor een wat natuurlijkere en bovendien gratis onsen moesten we toch echt de bergen in trekken. Dus wij vol goede moed de berg op. Bob, Lucas en Robert haakten op een gegeven moment af, maar Edwin, Steven, Tommy en ik zetten vol goede moed onze tocht naar boven door.

Op een gegeven moment kwamen we de volgende borden tegen:

A serious crime has been commited in this area. 
Please take care of your own safety.
Do not go alone or in a group of only women,
especially at night.

Vastberaden zetten we onze tocht door, en we kregen een steeds mooier uitzicht over de stad te zien. Uiteindelijk kwamen we aan bij de hoogste onsen, maar hier stond op een nieuw bord te lezen:

Entering the onsen is forbidden.
If you do so, the police will be informed.

Wij balen, maar vastbesloten gingen we terug tot aan een eerdere T-splitsing, waarbij we een nieuwe weg kozen die ons zou leiden naar een public onsen. Na een lange tocht kwamen we aan bij de onsen. We hadden helaas geen uitzicht over de stad, maar het was wel een mooi plekje in de natuur. Er waren vier baden met wisselende watertemperaturen. Gelukkig waaide er ook een zacht briesje langs de onsen, waardoor het toch redelijk uit te houden was.

We kregen nog een lift aangeboden van twee andere onsenbezoekers en Tommy en ik kwamen terecht in de auto van een 28-jarige Japanner. Hij had vier mapjes vol met gebrande cd-tjes, en ook nog een mangaboek. Het was echt een typisch klein, vierkant Japans autootje, maar ik moet zeggen dat de beenruimte me nog behoorlijk meeviel voorin. 

De Japanner sprak maar enkele woordjes Japans, wat zorgde voor wat spraakverwarring. Zo begreep hij "relaxed/relaxing" als "next" en waren er nog wel wat meer dingen die niet helemaal overkwamen. Zijn muzieksmaak was gevarieerd: Nirvana, Oasis, Eminem, the Strokes, etc. Maar ook muziek van animeseries waaronder One Piece, muziek van het spel Final Fantasy en zelfs een soort dance remix van "Tonari no Totoro", het liedje van een anime fantasy film over een vriendelijk monster en twee zusjes. 


Ook de nonchalance waarmee de Japanner naar beneden reed over het weggetje was grappig om te zien - nog voordat een nummer afgelopen was ging er al weer een nieuwe cd in de cd-speler, en ondertussen reed hij ons ook de berg af.

Ik denk dat de titelvraag geen antwoord meer behoefd, want als je in het gebied van de onsen komt, moet je er zeker een bezoeken!

Short stories

One Angry Abby

We zaten op ons gemakje in de huiskamer van ons hostel in Osaka, toen Abby uit Nieuw-Zeeland de huiskamer binnenkwam lopen en zag dat Tommy haar gitaar aan het bespelen was. Ze snauwde iets over dat het wel weer terug in de gitaarhoes moest en dat iedereen maar aan haar spullen kwam. Maar toen ze de koelkast open deed, brak de hel pas echt los.
Mensen hadden namelijk wat boter van haar geleend, waardoor het vrijwel volle bakje boter nu ineens bijna leeg was. Allerlei scheldwoorden vlogen aan ons voorbij - wij wisten van niks - en Abby snelde naar een personeelslid van het hostel om haar ongenoegen tegen hem te uiten.

Het was echt een prachtig schouwspel voor ons om te zien, Gordon Ramsey was er echt niks bij. Uiteindelijk besloten Abby en de hostelmedewerker om een briefje op de koelkast te hangen waar in prachtig Engels de volgende tekst verscheen:

Yet again if Anyone
uses my food
Butter Milk etc
I will hurt you
My stuff is CLEARLY
LABELED ABBY
F**k off I'm not 
your Mother to feed
you

Miyajima and the hippie hostel
Na alle drukte van de steden Tokyo, Kyoto en Osaka was ons hostel een welkome afwisseling gedurende ons backpackavontuur. We kwamen hier min of meer toevallig op uit aangezien hostels in de stad zelf al vol zaten. Maar we kwamen op een heerlijke plek uit, tegenover het eiland Miyajima die met onze JR Rail Pass gratis te bereiken is met een JR Ferry. Vrijwel elke dag wordt er een feestje gegeven door het hostel, en de avond dat we aankwamen was dit een feest op het strand van Miyajima.
Het was heerlijk om even te kunnen zwemmen in de zee. Vanwege de lichtgevende bacterien in de zee was baden in de zee na zonsondergang een leuk fenomeen. Het was ook vet om te zien hoe herten vrij op het eiland rondliepen. En de BBQ was al met al best gezellig.

Verder was dit ook het eerste hostel waarbij we allemaal op een kamer lagen, wat ook wel eens leuk was. En de tori (soort rode poort) op het eiland, waar je met eb onder door kon lopen was ook zeker wel bijzonder. 

De volgende dag was er weer een barbecue, deze keer direct naast het hostel. Ook dit was weer erg gezellig en ik had het zeker niet willen missen.

Musts in Japan

Je kan eigenlijk niet zeggen dat je in Japan bent geweest, als je onderstaand lijstje niet hebt afgewerkt.
  • tempels en shrines bezoeken totdat je erbij neervalt
  • een karaokebar bezoeken
  • onsen bezoeken (heetwaterbad van natuurlijke bron)
  • go-round  (conveyor belt, lopende band) sushirestaurant bezoeken
  • gourmetrestaurant Japanse stijl bezoeken
  • met eb onder de tori van Miyajima doorlopen
  • Mt. Fuji beklimmen, de zonsopkomst zien en ansichtkaarten posten op de top
  • een vuurwerkfestival bezoeken
  • Japanse spelshows kijken op tv
  • de Domtoren "beklimmen" met een lift
  • chillen in de Shinkansen
  • een paraplu kopen na een periode van regen, die vervolgens niet nodig hebben maar toch stug blijven meesjouwen
  • puntenstickers van drankjes sparen en een fiets of gitaar winnen
  • een tour doen in het Japans, enkel voor het gratis bier achteraf, en verder geen flauw benul hebben wat er werd gezegd
  • een tour volgen in Jenglish met een eigen tourguide
  • 1 Yen muntjes (< 1 eurocent) sparen en op de allerlaatste dag uitgeven
  • een keer een random "bookstore" binnenlopen - op eigen risico
  • locatie van Wie is de Mol bezoeken en vervolgens op Facebook spammen over wie de mol zou zijn
  • geld pinnen zonder "English" aan te klikken bij de eerste stap
  • "bidet"-knop van een geavanceerd Japans toilet een keer uitproberen
  • Japans ontbijten
  • aan een Japanner vragen: "You make picture?"
  • stoelen omdraaien in de trein, bij voorkeur in de Shinkansen
  • Japanners van streek maken door niet netjes in rijtjes te gaan staan wachten voor de metro of trein
  • op een Japans matje slapen op de grond
  • sake drinken uit een 3 literpak
  • random bij een station uitstappen - kost toch niks dankzij JR Rail Pass
  • random dingen op de kaart aanwijzen in een Japans restaurant
  • een random Japans T-shirt kopen waarvan je geen flauw benul hebt wat er eigenlijk op staat
  • op alle mogelijke manieren de metrokaartjes in de kaartjesautomaat stoppen en vervolgens bestuderen hoe de kaartjes weer uit de automaat komen
  • alles met stokjes eten, ook als het niet kan
  • drinking games met een Canadees doen en hem vervolgens kwijtraken als je nog eropuit gaat
  • naar een live performance van de Japanse versie van YMCA gaan en met de juiste moves meedansen
  • "stiekem" gefotografeerd worden met een mobieltje door Japanse schoolmeisjes

dinsdag 2 augustus 2011

Molens, Nijntje en de Domtoren met lift

Ons bezoek aan Nagasaki stond vooral in het teken van Nederland. Je zou het misschien niet verwachten, maar Nederlanders hebben hun sporen achtergelaten in Japan. En niet alleen de Nederlanders hebben gezorgd voor een Nederlands tintje in Japan, maar later meer hierover.

Allereerst een foto voor de volgers van Wie is de Mol: een van de eerste opdrachten van het tiende seizoen vond plaats op onderstaande locatie. Deze locatie bezochten we tijdens de eerste dag in Nagasaki.


De volgende dag begon bij een museum over een voormalig kunstmatig eiland waar Nederlanders eeuwen geleden hebben gewoond en waar zij als een van de weinige landen handel dreven met de Japanners. Het was erg interessant om te zien en te horen, er werd zelfs een filmpje vertoond waarbij een Nederlands audiokanaal kon worden gekozen bij de koptelefoons. Maar ik zal jullie verder niet te veel vermoeien met de precieze achtergrond, ik ga ervanuit dat Edwin hier meer over zal vertellen in zijn blog en zo niet, Google is your friend.

Geinig om te zien was dat Jip en Janneke ook aanwezig waren in het museum.

En ook de Nederlandse VOC-mentaliteit was terug te vinden in het museum. Balkenende zou trots zijn.




Aan het einde van de middag besloot ik dat ik toch nog echt even naar themapark "Huis ten Bosch" wilde, waarin veel karakteristieke Nederlandse gebouwen zijn nagebouwd. De rest van de groep vond dit toch wat te duur en vond de treinreis van 1,5 uur heen en 1,5 uur terug toch iets te veel moeite. Uiteindelijk besloot ik alleen op stap te gaan, maar Edwin besloot vervolgens om toch weer mee te gaan en we kwamen elkaar weer tegen bij de supermarkt in de buurt van het station en vervolgden onze weg verder samen.

Na een treinreis in een dieseltreintje kwamen we uiteindelijk aan bij Huis ten Bosch, waar een reuzenversie van het Centraal Station van Amsterdam - een hotel - meteen al in het oog springt.


Maar dit was niet alles, want al snel na de ingang verrijst het kasteel van Nijenrode. Het entreegeld bedroeg trouwens maar 1500 yen oftewel zo'n 14 euro. Dit was een stuk lager dan wat we van de website hadden begrepen.


Even verder zien we de windmolens van Kinderdijk, de Oostpoort van Delft en de Domtoren van Utrecht. Hieronder een shot van alledrie in een oogopslag.


De namen van de gebouwen kloppen vaak wel, maar verder is de Nederlandse taal weinig te bekennen. Het is en blijft een themapark voor Japanse toeristen, dus dat is ook wel te verwachten. Het themapark staat vrijwel volledig in het teken van Nederland, en toch staat het bekend als een Europees themapark. Hieronder nogmaals de Oostpoort, die wordt betiteld als "Delftse brug".


Ook het stadhuis van Gouda is te zien, wat nog moeilijk is voor Japanse toeristen om geloofwaardig op de foto te zetten, aangezien de Domtoren er pal achter staat. Onderstaande foto is van de achterkant, wat dus eigenlijk een beetje valsspelen is.


De Sneeker waterpoort heb ik nog nooit in het echt gezien, maar deze neppert kan er toch zeker wel mee door.


Nog een Nederlands bruggetje, waarom ook niet.


En jawel, een grote Dick Bruna-shop is ook aanwezig in het themapark, want Japanners zijn gek op Nijntje.


Een beugelbiertje in Japan voor zo'n 4,5 euro. Met elke plop raakt je geld verder op, dus wij deden dat maar niet.


Huis ten Bosch zelf zat al vroeg dicht, hier konden we niet meer in. Dus hierbij nog een nachtelijk foto van een afstandje.


En vlak voor half 9 kwam ik op het idee om toch nog snel naar de Domtoren te gaan om met de lift naar boven te gaan, voor het geval deze attractie ook voor de sluitingstijd van het park dicht zou gaan. En jawel, we hadden de laatste lift naar boven. Hier het uitzicht vanuit de toren, met alles lekker Japanese-style verlicht. En jawel, deze Domtoren is drie meter hoger dan de echte!



Al met al was het een behoorlijk Nederlands dagje. Over vier nachtjes komen we weer aan in het echte Nederland, want ook al voelde het soms aan als Nederland, het was toch echt duidelijk niet Nederland. Want zo'n spelfout zal je niet snel tegenkomen in Nederland, of wel?




donderdag 28 juli 2011

Osaka, Nara & the locals

Sommige Japanners spreken goed Engels, maar veel hooguit een paar woordjes. Dat maakt contact met de locale bevolking zonder Edwin in de buurt een leuke uitdaging.

Zo was er een oudere man die Steven, Tommy en ik ontmoetten op het station bij het hostel, toen we naar de tempels in Nara toe wilden. Hij klampte mijn arm vast - best opmerkelijk aangezien de meeste Japanners juist vrij hygienisch en afstandelijk zijn - en vroeg "Where do you come from?" Die vijf woorden waren ook praktisch de enige Engelse woorden die we gedurende de daarop volgende treinrit - waarin hij ons vriendelijk doch dringend verzocht bij hem te komen zitten - van hem hebben gehoord. Hij heeft ons hele verhalen verteld over hoe lang en "handsome" we waren, en gaf Steven en mij ook uiteindelijk een soort plastic sleutelhangertjes die ogen voorstelden en geluk zouden brengen. Het was erg grappig om te zien hoe hij Japans bleef praten, terwijl wij er praktisch niks van konden volgen. Ook gaf hij ons zijn naam en telefoonnummer en nodigde ons uit om een keer een drankje bij hem thuis te komen drinken. Bovendien hielp hij ons ook nog met overstappen naar de juiste aansluitende trein, waarbij hij overigens niet meer meeging - hij had zijn "home town" bereikt.

Maar hiermee was ons grote Japanse avontuur van vandaag zonder tolk Edwin nog niet voorbij. We besloten 's avonds om met de trein te reizen - onze JR Railpass biedt gratis reizen gedurende twee weken met de JR lijnen - en bij een willekeurig station uit te stappen, op zoek naar een bijzondere plek en naar een restaurantje om te eten. We besloten ergens te gaan eten waar geen Engelse menukaart was en ook maar weinig plaatjes op de menukaart stonden. Het was een soort barbecue-restaurantje die best blauw zag van de rook en waarbij wij op zijn Japans in kleermakerszit aan tafel zaten.

Allereerst bestelde Tommy een bier voor ons allemaal (biru) en al wijzend op een plaatje van een spies een set (settu). Even later zagen we op de kaart dat bier 400 yen (iets minder dan 4 euro) zou kosten, maar even later kon ik van een poster ontcijferen dat het happy hour was met bier voor de helft van de prijs. We hadden geen idee wat we voor voedsel zouden krijgen, maar uiteindelijk kregen we voor ons drieen tezamen 10 spiesjes met verschillende soorten vlees met wat best pittige saus. Natuurlijk nog niet voldaan, besloot ik om op het enige overgebleven plaatje van het menu te wijzen en er drie te bestellen. Uiteindelijk kregen we 3 stukken gefrituurde kip, maar we hadden nog steeds trek. De plaatjes waren op, dus we besloten om maar gewoon iets willekeurig op de kaart aan te wijzen, van 200 a 300 yen, en te kijken wat er zou gebeuren. Steven deed dit met een heel nonchalant gebaar naar de menukaart. De ober vroeg nog iets van "tomato" en inderdaad kregen we evenlater allemaal een in stukken geneden tomaat met mayonnaisse. Al met al was het een hele grappige ervaring en viel de prijs van zo'n 2400 yen (24 euro) voor ons samen behoorlijk mee, maar we hadden eigenlijk nog steeds trek.

Vervolgens besloten we op zoek te gaan naar iets makkelijks, dus we namen willekeurig de trein naar een volgend station en vonden daar een - niet te missen - McDonalds. Al spraken ze daar ook niet echt Engels, iedereen begrijpt de universele taal van McDonalds. Hiermee eindigde onze dag die in het teken stond van de locals toch nog met een Amerikaans randje. Maar al met al was het toch een lekker dagje Lost in Translation.

maandag 25 juli 2011

Fuji & Kyoto

Zoals jullie al hebben kunnen lezen op de blog van Edwin, hebben Edwin en ik als enige van onze groep de top van Mt. Fuji (3776 m) bereikt. Het was een flinke klim en het bleek dat we toch niet heel erg goed voorbereid waren: veel mensen liepen in een volwaardige wintersportoutfit inclusief stokken en zuurstofmaskers naar boven, terwijl ik enkel een t-shirt, een trui en een korte broek aanhad. Zolang we in beweging bleven, was het nog wel uit te houden in de koude wind op de berg, maar eenmaal op de top moesten we nog best lang wachten totdat de zon opkwam.

Uiteindelijk was het de klim wel waard, want we hebben onze postkaarten al bibberend op de top kunnen beschrijven, bestempelen en op de bus kunnen doen. Daarna moesten we ook nog weer naar beneden, wat ook weer een flinke tijd in beslag nam. Al met al hadden we maar een halfuurtje geslapen die nacht, maar gelukkig biedt de supersnelle Shinkansen veel comfort met veel beenruimte en konden we hier dus alvast beginnen met wat van de gemiste slaap in te halen.

Nu zijn we in Kyoto, een mooie stad bekend van het Verdrag. Het is hier toch net een stukje gemoedelijker dan in Tokyo, al stikt het natuurlijk nog steeds van de mensen op sommige plekken. Overigens kun je voor al mijn foto's hier terecht en een selectie komt ook altijd op Facebook.

Het hostel waar we in zitten is een stuk grootschaliger dan de vorige. Het is wel van dezelfde keten, maar waar de vorige de eerste was, is het huidige hostel pas eind vorig jaar opgeleverd. Het heeft zo zijn voordelen, maar het vorige hostel was wel een stuk sfeervoller.

Voor zover deze blog, mensen hebben honger en we gaan eten bij een Curry House. Ciao!

donderdag 21 juli 2011

Tokyo, een terugblik

Vannacht voor de laatste keer overnachten in Tokyo,  morgennacht is het tijd om Fuji te beklimmen en door trekken naar Kyoto. De laatste twee nachten in Japan zullen we waarschijnlijk ook in Tokyo doorbrengen. Misschien in hetzelfde hostel, misschien een capsulehotel of ergens anders.

Tokyo is een fascinerende stad gebleken: aan de ene kant de traditionele Japanse cultuur met tempels, Japans eten en Japanse gebruiken. Aan de andere kant ook de moderne Japanse cultuur met technische snufjes, de in onze ogen smetvrees van de Japanners met mondkapjes, en natuurlijk ook de drukte, hectiek en architectuur die je bij een wereldstad verwacht.

Al met al is het hier een mooie tijd geweest in Tokyo. We hebben hier veel gezien en hebben ook nog uitstapjes gemaakt naar Yokohama en Nikko. Voor gedetailleerde verslagen van wat we allemaal hebben gedaan en gezien, verwijs ik je door naar de verslagen van mijn reisgenoten. Het lijkt me onnodig om te herhalen wat zij al hebben geblogd.

Wat betreft de vooroordelen/verwachtingen over Japanners en Japan: ja, die Japannertjes zijn op een enkele uitzondering na allemaal best klein. Ik steek eigenlijk boven iedereen uit hier. Dit is ook te merken, want heel veel dingen zijn gewoon te klein, te krap of te laag: vrijwel alles wat hangt in de metro, veel dingen in het hostel (bed, douche, toilet, deuren), de beenruimte in de trein, etcetera.
Wat betreft taal: vaak spreken de Japanners geen Engels, maar soms verassend goed. Verder staan de echt belangrijke dingen vaak ook in Latijnse letters uitgeschreven, en staan prijzen ook geschreven met onze cijfers. Maar soms ook niet, wat best lastig is. Gelukkig hebben we Edwin bij ons.
Wat betreft techniek: ja, ze hebben veel technische snufjes die wij als overdreven zien. Ronddraaiende ventilatoren in de metro, toiletten met allerlei knopjes (o.a. bidet) en vreemde automatische autogarages om maar wat te noemen. Soms is het cool, soms heb ik het idee dat ze eerst een oplossing en dan een probleem bedenken.

Voor zover de berichtgeving tot nu toe. Voor foto's kun je op mijn Facebook terecht.

Ciao!

zondag 17 juli 2011

"In Roeschland, jij plankt vliegveld niet, vliegveld plankt jou!"

Na een lange tussenstop in Moskou, een teleurstelling over de wijziging van het vliegtuig in de tweede vlucht - een moderne Airbus werd een oudere Boeing met minder luxe - en een lange vlucht over praktisch heel Rusland zijn we vandaag in Tokyo, Japan!

Om de tijd te verdrijven op het vliegveld van Rusland, zijn we maar reclameborden en andere Russische teksten gaan ontcijferen op het vliegveld. Iets wat nog best goed te doen blijkt te zijn als je jezelf eenmaal de uitspraak van een aantal karakters aanleert met behulp van wat borden die meertalig zijn op het vliegveld. Wel bleek hoe misleidend veel karakters van het Russisch alfabet zijn als je ons alfabet gewend bent.
Ook gaven we uit pure wanhoop ons over aan de bijzondere kunstuitingsvorm genaamd "planken" in de wachthal van het vliegveld. Foto`s uploaden gaat nog even lastig op deze Japanse computer met irritante taalintellingen, dus die houden jullie nog van me tegoed.

Verder is gebleken dat ik nogal Russische trekjes heb: ik werd door menig Rus aangesproken als  Rus, en op het Japanse vliegveld kreeg ik ook wel een paar extra vragen over wat ik nou eigenlijk van plan was in het Land van de Rijzende Zon. Ik weet niet of ik dit kan opvatten als een compliment, want die Russen zijn een apart volkje. Zo was er een Russische vrouw van een enigszins redelijk geprijsd winkeltje op het vliegveld, die ons lang aan het lijntje heeft gehouden door eerst te komen met een briefje "gesloten tot 13.30", vervolgens om 13.30 dit te vervangen door een briefje met "gesloten tot 14.00" en een halfuur later op de proppen te komen met weer een nieuw briefje. En dit, terwijl er telkens wel klanten stonden te wachten om naar binnen te gaan op die tijden.

Vandaag zijn we vroeg aangekomen in Japan. Ons hostel is gelegen langs een rivier in hartje Tokyo, met een kamer en dakterras met uitzicht op de rivier en op de achtergrond ook enkele hoge gebouwen waaronder een in aanbouw zijnde televisietoren met een eindeloos spiralende trap die duidelijk zichtbaar is van de buitenkant. Ook zitten we op loopafstand van een park met tempels, wat een behoorlijke drukke toeristische en/of religieuze trekpleister bleek te zijn vandaag. Vooral voor Japanners, dat wel. Al kwamen we ook weer de Nederlanders tegen die we tijdens de tweede vlucht direct voor ons zaten. Bobs groen-wit gestreepte kleding en de drukte brachten ons op het idee van een alternatieve "Waar is Waldo?", de foto`s houd je nog van ons tegoed.

Verder was het erg leuk om Edwin interactie te zien hebben met Japanners vandaag - in het Japans! Voor de rest niet te volgen, maar wel geinig om te zien en ook tot verbazing van menig Japanner.

Het is hier inmiddels 20.30 geweest en het is al pikkedonker.Voor ons gevoel is het inmiddels al dik middernacht, volgens Nederlandse tijd is het nu 13.30. Jetlag? Denk het wel, al lijkt het mee te vallen, maar toch tijd om een nachtje bij te slapen na (voor mij) slechts enkele uren slapen op een tapijt op het vliegveld van Moskou en een paar uurtjes tukken in het vliegtuig naar Tokyo. Trusten.

vrijdag 15 juli 2011

What happens in Japan...

Het begint nu al dichtbij te komen. Vanavond laat vertrekt ons vliegtuig vanaf Schiphol naar Moskou. We blijven praktisch de hele zaterdag op dat vliegveld - we wilden niet een te korte overstaptijd hebben en zonder visum kom je niet buiten het vliegveld  - en vertrekken dan 's avonds naar Tokyo. Daar komen we zondagochtend plaatselijke tijd aan.

We vliegen met Аэрофлот (Aeroflot), de grootste luchtvaartmaatschappij van Rusland. Waarom? Omdat het zo goedkoop is in vergelijking met andere maatschappijen. Ze hebben een best moderne vloot vliegtuigen, waarvan wij in twee verschillende types Airbus belanden gedurende onze reis. De lange overstaptijd nemen we maar op de koop toe, evenals de norse stewardessen.

Dan begint het grote avontuur van drie weken. We zijn ineens grotendeels analfabeet door alle Japanse karakters die je overal tegenkomt, mijn mobiele telefoon kan niet meer gebruikt worden om te bellen of sms'en doordat Japan niet eenzelfde GSM-netwerk heeft als we in Nederland hebben en we zijn ineens zonder vaste woon- of verblijftplaats, trekkend van hostel naar hostel. Overgeleverd aan alles wat Japan Japan maakt.

Dit betekent niet dat er een radiostilte van drie weken zal zijn. Integendeel, twee van mijn vrienden en ik zullen de thuisblijvers en door technische hoogstandjes Verlichte vakantiegangers op de hoogte proberen te houden van onze belevenissen. Zie hiervoor de rechterkolom van deze blog. Deze blog wordt ook automatisch gepubliceerd op Facebook en Hyves, mocht je daar naar dit bericht aan het koekeloeren zijn dan raad ik je af om op zoek te gaan naar de zojuist beschreven rechterkolom.

Nog even een de harde cijfers om achteraf te kunnen concluderen wat 3 weken Japan met je doet:
  • Mijn huidige gewicht: pakweg 75 kilo. 
  • Mijn huidige lengte: pakweg 1.93 m.
  • Gewicht van mijn handbagage: pakweg 4 kilo.
  • Gewicht van mijn backpack: pakweg 7 kilo.
  • Huidige kleur van mijn ogen: groen, blauw, grijs. Achtig?
  • Aantal ogen: 2.
Maar enfin, concluderend durf ik zonder schroom te stellen: What happens in Japan, stays on the internet... forever!

woensdag 6 juli 2011

T-minus-9 nachtjes

De vijftiende is het zover: dan vertrek ik met een aantal vrienden naar 日本. Juist ja, Japan! Nippon, Nihon of het Land van de Rijzende Zon. Het land van sushi, Fuji en Mitsubishi. Land van karaoke, walvissenjacht en high-tech gadgets. En sindskort staat het land vooral bekend om zijn tsunami's en aardbevingen, na de ramp bij Fukushima en Sendai.

Een groot avontuur gaat het zeker worden. Ik heb sinds we de reis eind vorig jaar gepland en geboekt hebben natuurlijk mezelf al een beetje ingelezen. De cultuurverschillen zijn natuurlijk enorm: Japan ligt praktisch aan de andere kant van de wereld en is jarenlang een best wel afgesloten eiland geweest totdat de Nederlanders 400 jaar geleden begonnen met handeldrijven.

Ik ken Japan vooral van het nieuws over Fukushima, de film Lost in Translation en Wie Is De Mol seizoen 10.  Ik weet dat Japanners bekend staan om hun respect naar ouderen, om hun beleefdheid, hun sterke groepsmentaliteit en hun vooruitstrevendheid in techniek. Vertragingen bij de Japanse spoorwegen zijn een uitzondering. Daartegenover staat dat zelfmoord voor relatief veel Japanners de enige manier is om hun eer te behouden. Kortom: een typisch volkje, die Japanners.

En dan komen we daar, met zeven westerlingen. We zullen opvallen met onze lengtes, onze huidskleuren, onze haarkleuren, onze taal, onze cultuur. Het contrast is enorm. Een enkeling kan het Japanse schrift al een beetje lezen, de rest vrijwel niet. Zo'n groot contrast, dat moet zorgen voor komische, gênante en inspirerende situaties.

Vandaar deze blog. Ik heb geen idee hoeveel berichten ik daadwerkelijk zal plaatsen; uit ervaring weet ik dat het er vaak niet echt van komt om lange berichten te plaatsen. Maar ik hoop toch op zijn minst af en toe een korte update, een fotootje of filmpje te kunnen plaatsen.

Verder wil ik je ook wijzen op de blogs van een aantal vrienden die ook meegaan naar Japan:
De laatste berichten van deze blogs vind je ook altijd in de rechterkolom.